Standardowo wymagany przez banki wkład własny wynosi 20 proc. wartości nieruchomości. Mimo to banki umożliwiają kredytowanie całej nieruchomości. Co więcej, niektóre instytucje są skłonne pożyczyć więcej, niż jest ona warta. Brakujący wkład trzeba jednak ubezpieczyć. Składka wynosi ok. 1 proc. w skali roku i jest pobierana od kwoty brakującego wkładu, do momentu osiągnięcia wymaganej wysokości wkładu.

Warto pamiętać, że wiele banków uzależnia wysokość marży kredytowej od wysokości wkładu własnego. Im wyższy wkład, tym mniej ryzykowny dla banku, a zatem tańszy dla klienta kredyt.

Oprocentowanie kredytu hipotecznego jest zmienne. Składa się na nie stopa procentowa – w zależności od waluty kredytu: Wibor, Libor lub Euribor – oraz marża banku. Stopy procentowe to cena, po jakiej banki pożyczają sobie nawzajem pieniądze, a ich wysokość jest kształtowana przez koniunkturę rynkową i bezpośrednio niezależna od banku. Bank udzielający kredytu decyduje natomiast o marży kredytowej.

Marża jest składnikiem oprocentowania niezmiennym przez cały okres kredytowania. Na jej wysokość mają zazwyczaj wpływ poziom wkładu własnego i kwota kredytu, ale także kondycja finansowa kredytobiorcy.

Większość kredytów hipotecznych jest oparta na stopach trzymiesięcznych. W praktyce oznacza to, ze bank co kwartał uaktualnia wysokość stopy, a co za tym idzie – wysokość oprocentowana kredytu i rat. Warto pamiętać, że banki podają oprocentowanie w skali roku.

Przy udzieleniu kredytu bank naliczy prowizję. Zostanie pobrana jednorazowo od kwoty kredytu, a jej wysokość waha się w granicach 0 – 3 proc. Na niższe stawki prowizji mogą liczyć głównie stali klienci banków i osoby przenoszące kredyt z innego banku, ale również inni klienci mogą ją negocjować.

Część instytucji uzależnia wysokość prowizji od poziomu marży, oferując różne warianty kredytu – z niższą marżą i wysoką prowizją i na odwrót.

W przypadku kredytów na kilkaset tysięcy, wysokość prowizji może sięgnąć kilku tysięcy złotych, co znacznie obciąża domowy budżet. Niekiedy prowizję jest doliczana do kwoty zadłużenia i spłacana w ratach.

Podstawową zasadą jest wybór kredytu w takiej walucie, w jakiej osiąga się podstawowe dochody. W przypadku, gdy kredytobiorca chce uzyskać premię kursową lub skorzystać z niższego oprocentowania nominalnego w walucie obcej, musi liczyć się z dodatkowym ryzykiem walutowym oraz kosztem różnicy kursowej (tzw. spread). Kredytobiorca biorący kredyt denominowany staje się mimo woli spekulantem na rynku walutowym, licząc na osłabienie złotego przy wypłacie kredytu i umacnianie złotego w trakcie spłaty kredytu. Skorzystanie z kredytu denominowanego ze względu na dodatkowe ryzyko walutowe wymaga wyższej zdolności kredytowej. W przypadku wyboru kredytu denominowanego powinno się tworzyć fundusz rezerwowy, będący różnicą między ratą kredytu złotowego a denominowanego. Może on posłużyć do nadpłacania kredytu lub pokrywania strat wywołanych ewentualnym osłabieniem złotego.

W większości banków wcześniejsza spłata kredytu jest obwarowana dodatkowymi warunkami i prowizjami. Banki określają maksymalną wysokość nadpłat, której można dokonać bezpłatnie, czas, kiedy taka operacja jest obarczona prowizją, lub wyznaczają dni, kiedy jest to w ogóle możliwe.

Jeżeli planujemy wcześniej spłacić zadłużenie, warto już na etapie wyboru oferty wziąć pod uwagę ten punkt umowy kredytowej, ponieważ prowizja za wcześniejszą spłatę może sięgnąć nawet 3 proc. płaconej przedterminowo kwoty.

Nadpłaty dokonane niezgodnie z umową mogą skutkować koniecznością wygenerowania nowego harmonogramu spłat, za który bank również pobierze opłatę.